Durme meu neno, durme, sen máis pranto,
que o tempo de chorar-e, vai pasando.
Que a terra na que vives, non quer bágoas,
precisa homes enteiros, pra libertala.
Durme meu neno, durme, colle forzas,
que a vida que che agarda, pide loita.
Recollera-lo froito sementado,
no inverno escuro e frío, no que estamos.
Recitado
Semente feita en sangue por un pobo
que xurde dende a historia, dende o sono,
un sono cheo de aldraxe e miserento,
un sono de inxustizas e silencio.
Mira a lingua que falo, desprezada,
por ser lingua de probes, lingua escrava,
son o orgullo que temos, lingua de probes.
Son eles hai verdade e máis honores.
Durme meu neno, durme, niste colo,
que esta terra de escravos non ten odio.
Ten séculos de esperanza, agardada,
que pon hoxe nos fillos que amamanta.
Durme meu neno, durme, sen máis pranto,
que o tempo de chorar-e, vai pasando.
Que a terra na que vives, non que bágoas,
precisa homes enteiros, pra libertala.