O Cego Andante (Fuxan Os Ventos)
Ábreme a portiña, ábreme o postigo,
dáme do teu lenzo, ¡ai meu ben!,
que veño ferido.
Pois se vés ferido, vés a mala hora,
que as miñas portiñas, ¡ai meu ben!,
non se abren agora.
Miña nai esperte, nin tanto durmir-e,
veña oír un cego, ¡ai meu ben!,
cantar e tañir-e.
E si el canta e pide, dálle pan e viño,
dille ó triste cego, ¡ai meu ben!,
que siga o camiño.
Non quero seu pan, nin quero seu viño,
quero que Rosiña, ¡ai meu ben!,
me ensine o camiño.
Colle, ou Rosiña, a roca e o liño,
vai co triste cego, ¡ai meu ben!,
dicirlle o camiño.
Anda, ou Rosiña, máis outro pouquiño,
son curto de vista, ¡ai meu ben!,
non vexo o camiño..
De condes e duques, xa fun pretendida
e agora dun cego, ¡ai meu ben!,
véxome rendida.
Eu non che son cego, nin Díos o permita,
sonche o conde Alberto, ¡ai meu ben!,
que te pretendía.
Adeus miña casa, adeus meus quintais,
adeus compañeiras, ¡ai meu ben!,
para nunca máis.