Collín, collín, collín toxos e frores
e pensamen, e pensamen, e pensamentos
pala pala palabras amorosas
que leva o ven que leve o ven que leva o vento
Collín na Chaira ao luar
Carabeles e rosas
que non podo olvidar
Collín na Chaira ao luar
Carabeles e rosas
que non podo olvidar
eu fun eu fun eu fun bo mariñeiro
na miña dor na miña dorna era o mellor
case casei casei cunha da chaira
agora son agora son un labradore
Collín na Chaira ao luar
Carabeles e rosas
que non podo olvidar
Collín na Chaira ao luar
Carabeles e rosas
que non podo olvidar
teño teño teño un can de palleiro
que pola noi que pola noite anda ceibado
de noi de noi de noite coida Manolo
que non che mor que non che morda no collado
Collín na Chaira ao luar
Carabeles e rosas
que non podo olvidar
Collín na Chaira ao luar
Carabeles e rosas
que non podo olvidar
eu fun eu fun eu fun tomar os viños
cos meus ami, cos meus amigos á taberna
cando cando cando marchei pra casa
xa non faci, xa non facía falta a linterna
Collín na Chaira ao luar
Carabeles e rosas
que non podo olvidar
Collín na Chaira ao luar
Carabeles e rosas
que non podo olvidar
Somos, somos, somos os buxos verdes
guapos e gua, guapos e guapas ben nos vedes
sempre, sempre, sempre facendo festa
para que to, para que todos disfrutedes
Collín na Chaira ao luar
Carabeles e rosas
que non podo olvidar
Collín na Chaira ao luar
Carabeles e rosas
que non podo olvidar
Buxos Verdes 